Opnieuw door de medische molen

Sorry, even een inhaalslag, want mijn blog lag eruit.

Deel 1:

Enkele weken geleden kwam er een neuroloog bij mijn ouders in de winkel. Mijn vader raakte met die neuroloog aan de praat naar aanleiding van mijn boekje dat op de balie lag. Hij wilde wel kijken of dat hij me nog verder kon helpen. Dit aangezien ik door mijn oorspronkelijke arts sinds 2019 volledig in de steek gelaten ben. En nu steeds meer last krijg van overprikkeling, spierspanning in het gelaat, dubbelzien, vermoeidheid, overgeven en concentratieproblemen. De week na dat praatje had ik een verwijzing en die week erna belde de neurologie afdeling of we die dag erna al konden komen.  Dit bleek een afspraak van ruim een uur te zijn. We hebben een heel plan gemaakt. En de scan van 2019 besproken. Ik heb nu een lage dosis antidepressiva, voor de bijwerking die minder slijm moet geven. De eerste dagen dat je dat slikt kun je alleen het gevoel hebben dat je je bed uit bent gestapt met hoofdpijn, omdat je de dag ervoor een biertje teveel op had. Nou, dat gevoel had ik dus en dat gevoel had ik zeker niet gemist de afgelopen jaren! Verder gaan ze een nieuwe mri-scan maken en die vergelijken met de scan van 2019. De oogarts wordt gevraagd voor het dubbelzien. En aan een revalidatiearts zal gevraagd worden of die nog verdere ideeën heeft om zelfstandiger en onafhankelijker te worden.

Die mri-scan vind ik wel echt dood eng en claustrofobisch! Ik ga mezelf 11 feb (dan is de scan) maar plat spuiten met oxazepam denk ik en me mentaal voorbereiden op me een half uur heel erg claustrofobisch voelen. Ook moet ik volgende week naar een revalidatiearts.

Nou vraag ik mezelf wel af of ik dit nog allemaal wel wil? Heeft het nog wel nut? Heeft het wel enig effect op mijn toekomstperspectief? De eenzaamheid zal blijven. Het is niet dat ik met fysieke verbetering ineens een groter sociaal leven heb ofzo.

Valt er überhaupt nog wel wat uit te halen?

Deel 2:

Vandaag kreeg ik de uitslag van de mri scan. Gisteren was mijn hersenbloeding alweer 8 jaar geleden. Er was eigenlijk niks nieuws op de scan te zien, vooral veel restschade. Maar dat wisten we al. Wel was te zien dat de 7e en de 8e hersenzenuw dicht tegen elkaar aan  lagen en dat er nog een bloedvat tussen liep. Dat zou het erger wordende dubbelzien kunnen verklaren. Ik zelf denk meer dat het door de toegenomen spanning in mijn gezicht komt. Maargoed, daar gaat de oogarts naar kijken. Ook wordt de dosis van de antidepressiva tegen het speeksel omhoog gezet.  Over een tijdje wordt dit en de logopedie, maatschappelijkwerk en de psycholoog geëvalueerd.